نشتسته‌ام وسط دشت تا کمر در خـاک

                                    شب است، خون تو از نیزه می‌چکد بر خاک

دلــــــــم کشیده که هفتاد و چند پـروانه

                                    دوباره پرکشد روی چند لشــــــــــــــــکر خاک

نوشتــــــــــــه‌ام غزلی را به جوهرِ خـونم

                                    نگاه کن! قلـــــــمم نیزه اســــت، دفتر خـاک

به درد و غربتِ آن لحظه‌ای می‌انــدیشم

                                    که ایستاده‌ای و دُور و بر سراســــــــر خاک

چگونه دست نگهداشت تا شهید شدی،

                                    زمینِ منفعلِ تا همیشــــــــه بر سر خاک!؟

زمین بلند نشد تا تو را به دســــــت آورد

                                     کشیـــد جسمِ تو را تا همیشــه‌ها در خاک

غریب واقعه‌‌ای درگرفته در عـــــــــــــــالم

                                    که ماه هم امشب سجـده می‌کند بر خاک