دعا گوی غریبان جهانم                                                     وادعـــــــو باالتواتر والتوالی

        به هر منزل که رو آرد خدارا                                 نگه دارش به لطـف لا یزالی

               منال ایدل که در زنجیرزلفش         همه جمعیت است آشفته حالی

                   زخطّت صد جمال دیگر افزود    که عمرت باد صد سال جلالی

                 تو می باید که باشی ورنه سهل است   زیان مایه‌‌‌ٌ جاهی و مالی

             بر آن نقّاش قدرت آفرین باد                         که گرد مه کشد خط هلالی

       فبحبک راحتی فی تا قیامت                              و ذکرک مونسی فی کل حالی   

 سوید ای دل من تا قیامت                                           مباد از شوق و سودای تو خالی

                         کجا یابم وصال چون تو شاهی   من بد نام رند لا ابالی

                                       خداوندا که حافظ را غرض چیست

                                            وعلم للّه حبی من سؤالی